27. mrt, 2017

(Adoptie) oma's

Een buurvrouw vertelde mij ooit over haar intense verdriet, het verdriet dat zij met zich meedroeg na het overlijden van beide ouders. Daarmee kwam een gemis, een gemis van een opa en oma voor haar kinderen. Ze legde mij uit dat ze om die reden een advertentie geplaatst had, in de krant, met de kop: Oma gezocht ter adoptie! Ik vond het in die periode van mijn leven, op zijn minst een zeer aparte actie. Echter, het is een actie die altijd in mijn hoofd en hart is blijven ronddolen. Nadat ik mijn starre mening, aangeleerd in mijn starre opvoeding, had herzien vond ik het toch een uiterst inspirerende actie.

Mijn eigen biologische oma was de allerliefste, zo’n oma waar je je op schoot aan vast wilt klampen. Zo’n oma, die ik nog iedere dag mis, haar ontluikende verhalen over alledaagse zaken: “hoe dat dan wel niet ging in de oorlog en erna”, “hoe zij omging met het overlijden van haar twee zonen”, “hoe zij 12 kinderen op de wereld gezet had met alle gemak” en! niet te vergeten “hoe je witte was ook echt wit krijgt”. Op zondagen om 11.45 fietste ik van Duitsland naar Nederland richting haar huis, want dan genoot alleen ik haar volle zorg en aandacht als 1 van de 24 kleinkinderen. Er was op dat tijdstip geen concurrentie van andere familieleden. Toen ik 36 was overleed zij, in mijn herinnering gekoesterd als zijnde mijn inspiratie tot het vergaren van zo veel mogelijk wijsheid en liefdevolle ervaringen, of in ieder geval levenslessen, zodat ik deze later met mijn kinderen en kleinkinderen mag delen, hen raad kan geven en een voorbeeld mag zijn voor ze.

Vorig jaar kwam “zij” voor het eerst in mijn praktijk. Je hebt wel eens van die momenten, dat je iemand in de ogen kijkt en op slag verliefd bent. Dat had ik. Met haar.

Lopen kost haar de grootste moeite en ze is ziek, ze is echt ziek. Parkinson in deze vorm en gradatie haalt je uit het alledaagse leven, televisie kijken, fietsen, wandelen, naar vrienden toe, het zit er gewoon allemaal niet meer in. Ze is eenzaam geworden hierdoor. Dit stuk is geen homeopathisch succesverhaal, die zijn er wel, maar helaas in dit geval niet en dat is ook niet de kern van dit blog. Ja, ze reageert mentaal en emotioneel goed op de Pulsatilla, haar verdriet is er wat behapbaarder door, maar de weefselschade is dusdanig dat het proces ook homeopathisch niet meer terug te draaien is.

Succes zit hem wel in het deel waarin ik haar vroeg of ik haar mocht adopteren, geïnspireerd door mijn buurvrouw, gewoon alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En ze zei ja, daardoor heb ik nu een lieve adoptie-oma en zij heeft mij. Wij hebben elkaar. Ruimdenkend zijn zit in ons hart. Onder alle aangeleerde Do’s en Don’ts…………..